Κώστας Χαρδαβέλλας: «Έκανα χημειοθεραπείες και πήγαινα στο στούντιο ζαλισμένος, έτοιμος να καταρρεύσω»
![Κώστας Χαρδαβέλλας](https://www.zappit.gr/wp-content/uploads/2024/01/xardavelas31-1200x678.jpg)
"Αυτό ήταν μια απάντηση στον θάνατο που με είχε πλησιάσει" εξομολογείται ο Κώστας Χαρδαβέλλας.
Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση προχώρησε ο Κώστας Χαρδαβέλλας στο περιοδικό Λοιπόν και τον Παναγιώτη Βαζαίο αυτή την εβδομάδα. Ο γνωστός δημοσιογράφος αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στην θαρραλέα μάχη που δίνει με τον καρκίνο και μοιράστηκε την πρώτη του αντίδραση όταν ενημερώθηκε σχετικά με αυτόν.
Μετά το πρόβλημα που είχατε με την υγεία σας πιστέψατε περισσότερο στον Θεό;
Δεν είμαι Θεούσος, να πηγαίνω συνέχεια στην εκκλησία αλλά μετά την περιπέτεια με τον καρκίνο που πέρασα, ένιωσα ότι υπάρχει μια προστασία γύρω μου. Μια προστασία θεϊκή. Αυτό που ένιωσα μετά από αυτή την περιπέτεια είναι ότι ήρθα πιο κοντά στο Θείο. Προσευχήθηκα με όλη μου την ψυχή και ζήτησα βοήθεια και πιστεύω ότι την είχα γιατί πήγαμε καλά.
Όταν μάθατε ότι έχετε καρκίνο, ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση;
Όταν το έμαθα από έναν γιατρό, πήρα το αυτοκίνητό μου και πήγα μια μακρινή βόλτα μέχρι το Σούνιο. Εκεί λοιπόν σκέφτηκα πώς θα το αντιμετωπίσω, τι θα πω στη Μαρία και στον γιο μου. Σε αυτή τη μικρή βόλτα κατέληξα ότι πρέπει να το παλέψω και ότι έχω τη δύναμη να μην χάσω τη μάχη. Ένας λόγος που σώθηκα από τον θάνατο όπως μου έλεγαν και οι γιατροί, ήταν επειδή από την αρχή δεν πίστεψα ότι θα πεθάνω. Πάντα πίστευα ότι θα τον νικήσω τον καρκίνο. Είμαι σε έναν διαρκή αγώνα μαζί του. Δεν το έλεγα ποτέ σε κανέναν για να μην με κοιτάνε με πόνο και οίκτο. Το ήξεραν ελάχιστοι άνθρωποι.
Μου φέρθηκαν πολύ καλά τότε στο Alter όλοι μου οι συνεργάτες και ο Γιαννίκος που ήταν τότε διευθυντής, μου είχε πει να κάτσω εκτός και να με πληρώνουν κανονικά για όσο χρειαστεί. Δεν έκατσα ποτέ, έκανα χημειοθεραπείες και το βράδυ παρουσίαζα την εκπομπή «Αθέατος κόσμος». Πήγαινα στο στούντιο ζαλισμένος και έτοιμος να καταρρεύσω αλλά έλεγα «όχι, πρέπει να είμαι εδώ». Αυτό ήταν μια απάντηση στον θάνατο που με είχε πλησιάσει.